Доктор Ҳамида Ибодат

Ҳар як пизишк достоне дорад; достоне, ки аз як тасмим оғоз мешавад. Достони ман, Ҳамида Ибодат, аз алоқае амиқ ба табобат, ҳамдилӣ ва кӯмак ба инсонҳо сар шуд.

Аз ҳамон рӯзҳои нахусти таҳсил, пизишкӣ барои ман фақат як риштаи донишгоҳӣ набуд; сафаре буд барои шинохти инсон, дардҳояш ва роҳе барои бозгардонидани умед. Ҳар бемор як ҷаҳон нигарониҳо ва орзуҳоро бо худ ба ҳамроҳ дорад ва бовар дорам, ки табобати воқеӣ аз шунидан ва дарк кардан оғоз мешавад.

Дар тӯли солҳои фаъолияти касбӣ, ҳамеша талош кардаам дониши рӯзро бо таҷрибаи клиникӣ ва нигоҳи инсонӣ биомезам; зеро муътақидам, ки пизишкӣ танҳо таҷвизи дору нест, балки сохтани эътимод, оромиш ва ҳамроҳӣ бо бемор дар масири табобат аст.

Имрӯз бо ифтихор дар канори беморонам ҳастам; на фақат ба унвони як пизишк, балки ба унвони ҳамроҳе, ки медонад ҳар табассум пас аз табобат арзиши тамоми солҳои талош ва омӯхтанро дорад.

Ин масир ҳамчунон идома дорад; масире, ки ҳар рӯз бо омӯзиш, масъулиятпазирӣ ва ишқ ба хидмат фасли тозае аз он навишта мешавад. Умедворам битавонам бо дониш, таҷриба ва таъаҳҳуд саҳми кӯчаке дар иртиқои саломатӣ ва сифати зиндагии инсонҳо дошта бошам.