Доктор Зайнаб Одилпур

Дар яке аз масирҳои душворгузари ҷаҳони тиб, ки дар он ҳар як қарор метавонад сарнавишти як инсонро тағйир диҳад, номи доктор Зайнаб Одилпур бо тааҳҳуд ва дақиқкорӣ пайванд хӯрдааст.
Ӯ аз ҳамон солҳои нахустини ворид шудан ба тиб, беш аз он ки ба бемориҳо нигоҳ кунад, ба инсонҳое фикр мекард, ки дар паси ҳар як ташхис пинҳон шудаанд; инсонҳое, ки бо тарс, умед ва интизорӣ дар масири табобат қадам мегузоранд. Ҳамин нигоҳ, масири касбии ӯро ба сӯи яке аз печидатарин ва ҳассостарин бахшҳои тиб, яъне табобати саратон ҳидоят кард.
Солҳои омӯзиш ва таҷриба барои ӯ танҳо аз худ кардани техникаҳо набуд; балки шинохти амиқтар аз мафҳуми «табобат» буд. Дар канори гурӯҳҳои бисёрсоҳавӣ, ӯ омӯхт, ки табобати саратон фақат муқобила бо як варам нест, балки тарҳрезии як масири дақиқ аст; масире, ки бояд ҳам илмӣ бошад ва ҳам инсонӣ. Ба ҳамин далел, дар кори худ ба истифода аз усулҳои навини радиотерапия ва равишҳои ҳадафманди табобатӣ таваҷҷӯҳи вижа дорад, бо ин ҳадаф, ки табобати муассиртар ва дар айни ҳол бо оризаҳои камтар барои беморон фароҳам шавад.
Дар тӯли солҳои фаъолияташ, доктор Одилпур бо беморони зиёде ҳамроҳ шудааст; бемороне, ки ҳар кадом достони мутафовит доштаанд, аммо дар як нуқта муштарак будаанд: ниёз ба умед ва як барномаи дақиқи табобатӣ. Ӯ талош кардааст дар канори дониши тиббӣ, оромӣ ва итминонро низ ба масири табобат илова кунад; чизе, ки гоҳе ба андозаи худи дору аҳамият дорад.
Имрӯз, номи ӯ дар бахши табобати саратон бо равиши илмӣ, масъулиятпазир ва ҳамроҳ бо дақиқии клиникӣ шинохта мешавад; масире, ки ҳамчунон идома дорад, бо ҳамон ҳадафи аввалия: табдил додани табобати саратон аз як таҷрибаи сахт ва мубҳам ба як масири қобили идора, илмӣ ва умедбахш.