Доктор Маҷдуддин Раҷаӣ

Тиб танҳо як касб нест; ин роҳест, ки бо ишқ ба инсонҳо оғоз мешавад ва бо солҳои тӯлонии талош, таҷриба ва масъулиятшиносӣ идома меёбад. Достони доктор Маҷид-ал-Дин Раҷаӣ низ аз ҳамин бовар шакл гирифтааст; бо интихоби роҳе, ки ҳадафи он ҳифзи саломатӣ ва баргардонидани умед ба зиндагии беморон аст.

Солҳои таҳсил, омӯзиши тахассусӣ ва таҷрибаи клиникӣ заминасози шахсияти ҳирфаие шуданд, ки илмро бо ахлоқ ва таъаҳҳуд омехта сохт. Доктор Маҷид-ал-Дин Раҷаӣ ҳамеша бар ин бовар будааст, ки ҳар бемор, фаротар аз як парвандаи тиббӣ, инсоне бо дарду ғамҳо, умедҳо ва интизориҳои хоси худ аст ва шоистаи дарёфти беҳтарин хидматҳои дармонӣ ҳамроҳ бо эҳтиром ва ҳамдилӣ мебошад.

Дар тӯли солҳои фаъолияти ҳирфаӣ, эшон бо такя бар дониши рӯз, дақиқӣ дар ташхис ва рӯйкарде мубтанӣ бар усули илмӣ, талош кардаанд беҳтарин масири дармонро барои беморони худ фароҳам кунанд. Таъаҳҳуд ба ёдгирии мудовим, истифода аз равишҳои навин ва пойбандӣ ба ахлоқи ҳирфаӣ, аз муҳимтарин арзишҳое аст, ки ҳамеша дар масири кории эшон дида мешавад.

Имрӯз, доктор Маҷид-ал-Дин Раҷаӣ барои бисёре аз муроҷиатон, намоде аз эътимод, тахассус ва оромӣ аст; пизишке, ки бовар дорад муваффақияти воқеӣ танҳо дар дармони беморӣ хулоса намешавад, балки дар эҷоди умед, итминон ва кайфияти беҳтари зиндагӣ барои беморон маъно пайдо мекунад. Ин масир ҳамчунон бо ангеза, масъулиятпазирӣ ва иштиёқ ба хидмат идома дорад.