Баъзан як тасмим масири тамоми зиндагиро тағйир медиҳад. Барои доктор Нилуфар Аҳмадлу ин тасмим интихоби тиб буд; масире, ки аз ҳамон ибтидо бо як ҳадафи равшан оғоз шуд: кӯмак ба инсонҳое, ки дар сахттарин рӯзҳои зиндагии худ ба умед ниёз доранд.
Баъзан як тасмим масири тамоми зиндагиро тағйир медиҳад. Барои доктор Нилуфар Аҳмадлу ин тасмим интихоби тиб буд; масире, ки аз ҳамон ибтидо бо як ҳадафи равшан оғоз шуд: кӯмак ба инсонҳое, ки дар сахттарин рӯзҳои зиндагии худ ба умед ниёз доранд.
Солҳои таҳсил, омӯзиш ва таҷриба танҳо бахше аз ин масир буд. Он чизе, ки шахсияти касбии ӯро ташаккул дод, ҳузур дар канори бемороне буд, ки ҳар кадом достони мутафовите доштанд; достонҳое аз нигаронӣ, мубориза, умед ва шуҷоат. Ҳамин таҷрибаҳо боис шуд, ки нигоҳи доктор Аҳмадлу ба табобат фаротар аз дорухат ва дору бошад. Вай бар ин бовар аст, ки шунидани ҳарфҳои бемор, посух додан ба нигарониҳои хонавода ва эҷоди эҳсоси итминон ба ҳамон андозаи табобати тиббӣ аҳаммият дорад.
Бо вуруд ба ҳавзаи тахассусии радиотерапия ва онкология, доктор Аҳмадлу талош кард дониши рӯзи ҷаҳонро бо равиши инсонмеҳвар омехта созад. Ӯ ҳамеша бар ин бовар будааст, ки пешрафти технология замоне арзишманд аст, ки дар хидмати оромиш ва беҳбуди сифати зиндагии беморон қарор гирад. Ба ҳамин далел, илова бар фаъолиятҳои дармонӣ, дар заминаи омӯзиши донишҷӯёни тиб ва анҷоми таҳқиқоти илмӣ низ ҳузури фаъол дошта, ҳамеша дар масири иртиқои дониш ва тавсеаи усулҳои нави табобати саратон қадам бардоштааст.
Дар солҳои фаъолияти касбӣ беморони зиёде бо шароити мухталиф табобати худро назди ӯ оғоз кардаанд. Барои доктор Аҳмадлу ҳар як бемор танҳо як парвандаи тиббӣ нест, балки инсонест бо орзуҳо, хонавода ва ояндае, ки бояд барои ҳифзи он талош намуд. Ҳамин дидгоҳ боис шудааст, ки тарҳрезии дақиқи табобат, иртиботи самимӣ бо бемор ва ҳамроҳии пайваста дар ҳамаи марҳилаҳои дармон ба ҷузъи ҷудонашавандаи шеваи кории ӯ табдил шавад.
Имрӯз доктор Нилуфар Аҳмадлу бо такя ба дониш, таҷриба ва тааҳҳуди касбӣ ҳамчунон дар паҳлӯи беморон қарор дорад; бо ин бовар, ки ҳар як қадам дар масири муолиҷа метавонад умеде дубора барои зиндагӣ бошад ва ҳар табассум пас аз шифо ёфтан арзиши тамоми солҳои заҳматро дорад.
Қабули беморон бо доштани ҳуҷҷатҳои тиббӣ, тасвирҳои ташхисӣ ва роҳхати табиби муолиҷавӣ анҷом дода мешавад ва пас аз арзёбии тахассусӣ, барномаи табобатӣ муайян хоҳад гашт.
Бале, дар маркази шуоъдармонии «Пардис» аввал муоинаи тахассусӣ анҷом дода шуда, дар сурати ниёз тавзеҳоти комил оид ба раванди табобат ва муроқибатҳо ба бемор пешниҳод мегардад.
Ба сабаби баҳрамандӣ аз дастаи тахассусии шуоъдармонӣ, таҷҳизоти пешрафта ва равиши дақиқи табобатӣ, муроҷиат ба маркази шуоъдармонии «Пардис» барои арзёбӣ ва идомаи табобати беморон тавсия мешавад.
No comment